സങ്കടങ്ങളുടെ പെരുമഴ കാലത്ത്
വേദനകളുടെ പാരാവാരം നീന്തി
ഓര്മ ചെപ്പില് ആകാശം കാണാതെ
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നേരിന്റെ നോവുമായ്
നീ വന്നു .
ഊഷരമായ ഹൃദയവും
മരുഭൂമിയാക്കപ്പെട്ട മനസുമുളള ഞാന്
എങ്ങിനെയാണ് നിന്നെ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്
കാറ്റ് കൊടുംകാറ്റായും
ചാറ്റല് മഴ പേമാരിയായും മാറവേ
ഞാന് എങ്ങിനെ നിന്നോട് ശാന്തമായി സംസാരിക്കും
വിശ്രമിക്കാന് ഒരിടം നല്കാതെ
ദാഹം തീര്ക്കാന് ഒരിറ്റ് കണ്ണീരു പോലും നല്കാതെ
നിന്നെ യാത്രയാക്കുമ്പോള്
ഈ ഭാഗ്യ ഹീനന്റെ ഹൃദയം പൊടിയുന്നത്
നീ അറിയാതെ പോകരുത്
എങ്കിലും
മന്ദഹാസം വിടരുന്ന നിന് മുഖം ഞാന് ഓര്ത്ത് വെക്കും
ചെല്ല കാറ്റ് പോലെ എന്നെ തഴുകുന്ന നിനോര്മ ഞാന് കരുതി വെക്കും
തിരയടെങ്ങി കടല് ശാന്തമാകും വരെ.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ